Bir zamanlar Manisa’da futbol, bir oyun değil bir ruhtu. Takvimler 2005’li yılları gösterirken, bu şehir futbolu izlemiyor, futbolu yaşıyordu., adı Vestel Manisaspor olan siyah-beyazlılar sadece maç kazanmıyor, bir şehrin özgüvenini inşa ediyordu. Tribünler dolu, umutlar diri, futbolcular cesurdu. *** İstanbul’un devleri Manisa’ya geldiğinde favori olmazdı; “zor deplasman” etiketi çoktan yapışmıştı bu şehre. Daha da önemlisi, Manisa üretirdi. Parlatır, büyütür, uğurlardı. Selçuk İnan’lar, Burak Yılmaz’lar, Arda Turanlar… Manisa, sadece maç kazanmadı; futbolcu yetiştirdi, değer üretti, vitrin oldu. Türk futbolunun bugün hâlâ konuştuğu birçok isim, ilk cesur adımlarını Manisa çimlerinde attı. Bu bir tesadüf değildi; bir aklın, bir vizyonun sonucuydu.  *** Tribünler doluydu çünkü insanlar kendilerini sahada görüyordu. Yenilsen bile alkışlanırdı takım; çünkü ne oynadığını bilirdi. Manisa 19 Mayıs Stadı’nda sadece maç oynanmazdı, karakter sahaya çıkardı. Şimdi aynı şehirde başka bir sessizlik var. Manisa FK sahaya çıkıyor ama tribünler gelmiyor.  Koltuklar boş, sesler cılız, heyecan eksik. Maçlar oynanıyor ama iz bırakmıyor.  *** Bugünün Manisa FK’sı ile dünün Vestel Manisaspor’u arasındaki fark sadece lig seviyesi değil. Asıl fark, hikâye. Eskiden bu takımın bir hikâyesi vardı. Şimdi ise anlatılmayı bekleyen ama bir türlü başlayamayan bir cümle gibi duruyor. Taraftar takımı tanımıyor, takım tribünü hissetmiyor. Aradaki bağ koptu mu, futbol da eksiliyor. *** Geçmişi yok sayarak da gelecek kurulmaz. Manisa, futbolu bilen bir şehir. O yüzden tribünler boşsa, sorun sadece sonuçlar değildir. İnsanlar yeniden inanmak istiyor. Yeniden “bu takım bizim” demek istiyor. *** Vestel Manisaspor’un başarısı kupalarla ölçülmezdi; bıraktığı izlerle ölçülürdü. Bugün Manisa FK’nın en büyük ihtiyacı da yeni bir galibiyet serisi değil, yeni bir aidiyet duygusu. Çünkü bu şehir, bir zamanlar futbolu dolduruyordu. Şimdi ise futbol, boş tribünlere anlatacak bir hikâye arıyor.