Manisa son iki haftada iki büyük acıyla sarsıldı. Önce okul yolunda vurulan 11 öğrencinin yaralanması, ardından Soma’da göçük altında kalarak hayatını kaybeden 5 madenci…  *** Henüz bir acıyı sindiremeden diğerini yaşamaya başladık. Asıl korkutucu olan ise sadece bu olayların yaşanması değil; giderek alışıyor olmamız. Bir süre konuşuyor, üzülüyor, tepki gösteriyoruz. Sonra yeni bir gündem geliyor ve yaşananlar unutuluyor. Peki gerçekten kimse sorumlu değil mi? *** Çocuklar neden okul yolunda kurşunların hedefi oluyor? Madenciler neden hâlâ göçüklerde can veriyor? Bir yerde ihmal varsa, bunun siyasi ve idari sorumluluğunu kim üstlenecek? Dünyanın farklı ülkelerinde yaşanan faciaların ardından yöneticilerin istifa ederek sorumluluk aldığı örnekleri gördük. Çünkü istifa her zaman suçun kabulü değildir; bazen sorumluluğun gereğidir.  *** Manisalı olarak soruyorum: Bu şehirde daha kaç maden kazası olacak? Daha kaç can gidecek?  Artık yeni taziye mesajlarına değil, aynı acıların bir daha yaşanmaması için gerçek tedbirlere ve gerçek sorumluluğa ihtiyacımız var. Çünkü ölüme alışmak, ihmale alışmaktır. Ve biz buna alışmamalıyız.