Popülizm, en yalın anlamıyla halk dalkavukluğudur. Türkiye’de çok partili parlamenter sistemin ilk dönemlerinde, özellikle 12 Eylül Darbesi öncesinde, milletvekillerinin halkla temas kurma ve onlara şirin görünme çabaları en azından kısmen vardı. Ancak sonrasında çıkarılan Siyasi Partiler Kanunu ile birlikte bu ilişki köklü biçimde değişti. *** Bu yasa, milletvekillerini halktan çok parti liderlerine bağımlı hale getirdi. Artık bir vekilin yeniden seçilmesi, halkın desteğinden ziyade parti yönetiminin takdirine bağlıdır. Bu durum, vekillerin önceliğini de değiştirmiştir: Halkın sorunlarını dinlemek ve çözüm aramak yerine, siyasi geleceklerini garanti altına alacak lider kadrolara yakın durmak daha belirleyici hale gelmiştir. *** Böyle bir sistemde milletvekilleri, halkın değil liderlerin temsilcisi haline dönüşür. Liderlerin belirlediği adaylar, yine liderlerin çizdiği sınırlar içinde hareket eder. İl ve ilçe başkanlarından parti yönetimlerine kadar birçok kadronun merkezden belirlenmesi, bu yapıyı daha da pekiştirir. *** Oysa gerçek bir demokraside, halkın yalnızca oy veren değil, aynı zamanda adayları belirleyen bir özne olması gerekir. Seçme hakkı kadar seçtirme hakkının da halka ait olması, temsilin meşruiyetini güçlendirir. *** Bugünkü durumda ise vatandaşın tercih alanı oldukça sınırlıdır. Önüne konulan seçenekler arasından seçim yapması beklenir; ancak o seçeneklerin nasıl belirlendiği üzerinde etkisi yoktur. Bu durum, demokrasinin içinin boşaltıldığı ve sadece görünürde var olduğu bir tabloyu ortaya çıkarır. *** Sonuç olarak, mevcut yapı lider merkezli bir siyaset üretmektedir. Bu yapı değişmedikçe, halkın doğrudan yönetime katıldığı gerçek bir demokratik düzenin kurulması zor görünmektedir. Bu nedenle bugün yaşanan durum, bir anlamda “vitrin demokrasisi” olarak tanımlanabilir.